
{"id":14,"date":"2008-12-05T15:19:19","date_gmt":"2008-12-05T14:19:19","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/2008\/12\/05\/dones-de-negre-i-de-riure\/"},"modified":"2008-12-05T15:20:32","modified_gmt":"2008-12-05T14:20:32","slug":"dones-de-negre-i-de-riure","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/2008\/12\/05\/dones-de-negre-i-de-riure\/","title":{"rendered":"Dones de negre i de riure"},"content":{"rendered":"<h3>Dones de negre i de riure<\/h3>\n<p>B\u00e0rbara Raubert Nonell. AVUI<\/p>\n<p>http:\/\/paper.avui.cat\/article\/\/cultura\/\/146508\/dones\/negre\/riure.html<\/p>\n<p><strong>Gustavia<\/strong><\/p>\n<p>De La Ribot &amp; Mathilde Monnier<\/p>\n<p>Mercat de les Flors, 21 de novembre.<\/p>\n<p>S\u00f3n dues dones meravelloses, que no cal que es moguin perqu\u00e8 la seva sola pres\u00e8ncia ja intimida l&#8217;espectador. Mathilde Monnier i La Ribot, vestides nom\u00e9s amb calces i samarreta negres -a m\u00e9s d&#8217;unes obligades sabates de xarol-, tenen les extremitats tan blanques i fortes que sobresurten ingr\u00e0vidament del fons i del terra de l&#8217;escenari, tot ell cobert de roba negra. Aquest espai de plecs i capes sintetitza tot el fet teatral que va del misteri a l&#8217;engany; d&#8217;all\u00f2 que veiem, quasi res no \u00e9s el que sembla.<\/p>\n<p>Com les ll\u00e0grimes invisibles amb qu\u00e8 comen\u00e7a  <em>Gustavia<\/em>, per\u00f2 que elles s&#8217;encarreguen de marcar amb el dit \u00edndex o amb un mocador negre mentre van somicant per la p\u00e8rdua de no se sap ben b\u00e9 qu\u00e8, alhora que les seves paraules deriven de frase en frase per surrealista encadenament. Ens parlen de la mort, de l&#8217;art i de la dona, elements suposadament fr\u00e0gils per\u00f2 que, vist com han marcat el pas del temps, es demostra que s\u00f3n molt m\u00e9s implacables que els seus contraris: la continu\u00eftat, la quotidianitat, la masculinitat.<\/p>\n<p>M\u00e9s enll\u00e0 dels q\u00fcestionaments filos\u00f2fics que l&#8217;espectacle desperta, hi ha el magistral equilibri d&#8217;aquestes creadores entre l&#8217;humor i la trag\u00e8dia, l&#8217;espai burlesc, que han apr\u00e8s de personatges com els germans Marx, Jacques Tati o Charlot, i que han tradu\u00eft en femen\u00ed. Una feminitat pallassa que aplica la mirada infantil per encantar-se amb els jocs de mans obvis i les repeticions d&#8217;hist\u00f2ries, de moviments, de caigudes, de passos, com en l&#8217;estriptis de genoll repetit durant deu minuts, apujant i abaixant el pantal\u00f3 per encendre i apagar el llum del desig. Mec\u00e0nicament executat al ritme d&#8217;una m\u00fasica tecno, sembla els llums intermitents d&#8217;un r\u00e8tol publicitari que anuncia un espectacle de brutalitat minimalista. Passeu, passeu!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dones de negre i de riure B\u00e0rbara Raubert Nonell. AVUI http:\/\/paper.avui.cat\/article\/\/cultura\/\/146508\/dones\/negre\/riure.html Gustavia De La Ribot &amp; Mathilde Monnier Mercat de les Flors, 21 de novembre. S\u00f3n dues dones meravelloses, que no cal que es moguin perqu\u00e8 la seva sola pres\u00e8ncia &hellip; <a href=\"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/2008\/12\/05\/dones-de-negre-i-de-riure\/\">Sigue leyendo <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-14","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-general"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14"}],"version-history":[{"count":0,"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacriticadelacritica\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}