
{"id":1314,"date":"2022-03-08T16:35:59","date_gmt":"2022-03-08T15:35:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/?p=1314"},"modified":"2022-07-29T09:59:24","modified_gmt":"2022-07-29T07:59:24","slug":"una-danza-decolonial","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/2022\/03\/08\/una-danza-decolonial\/","title":{"rendered":"\u00bfUna danza decolonial? &#8211; &#8216;Cavalo do c\u00e3o&#8217; por G\u00e9rard Mayen"},"content":{"rendered":"<div id=\"attachment_1317\" style=\"width: 899px\" class=\"wp-caption aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" aria-describedby=\"caption-attachment-1317\" class=\"size-full wp-image-1317\" src=\"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_2592web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera.jpg\" alt=\"\" width=\"889\" height=\"500\" srcset=\"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_2592web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera.jpg 889w, https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_2592web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera-300x169.jpg 300w, https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_2592web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera-768x432.jpg 768w\" sizes=\"auto, (max-width: 889px) 100vw, 889px\" \/><p id=\"caption-attachment-1317\" class=\"wp-caption-text\">LA CALDERA \/ C\u00e0psules de creaci\u00f3 en Cru #43 &#8211; Jo\u00e3o Lima \u00a9Trist\u00e1n P\u00e9rez-Mart\u00edn + La Caldera<\/p><\/div>\n<p><strong>En un solo multidisciplinar y revuelto, el bailar\u00edn y core\u00f3grafo Jo\u00e3o Lima configura el presente de un espacio emancipado de las alienaciones coloniales. La libertad se devuelve a la mirada del espectador.<\/strong><\/p>\n<p><em>Cavalo do c\u00e3o?<\/em> En portugu\u00e9s brasile\u00f1o, esta expresi\u00f3n tiene muchos significados.\u00a0 Literalmente, podr\u00eda significar \u00abcaballo del perro\u00bb, como si un c\u00e1nido pudiera hacerse due\u00f1o de un equino. <em>Cavalo do c\u00e3o<\/em> es tambi\u00e9n un insecto cuyas picaduras son terribles. Tratar\u00edamos tambi\u00e9n de\u00a0<em>Cavalo do c\u00e3o<\/em> a una persona joven particularmente indomable. Finalmente, en el registro de la mitolog\u00eda popular, <em>Cavalo do c\u00e3o<\/em> es el \u00abCaballo del diablo\u00bb.<\/p>\n<p>Ya des del t\u00edtulo de esta obra, se nos sit\u00faa en dos v\u00edas de percepci\u00f3n. Por un lado, la de la polisemia, con la apertura de m\u00faltiples significados. Por otro lado, captamos un imaginario crom\u00e1tico, r\u00fastico y, por qu\u00e9 no, ex\u00f3tico. Esto resuena con el hecho de que Jo\u00e3o Lima, que interpreta y firma el solo <em>Cavalo do c\u00e3o<\/em>, sea de origen brasile\u00f1o. Desde hace algunos a\u00f1os, no faltan figuras de este gran pa\u00eds latinoamericano que se alzan con furia, con dureza, con acentos muy marcados, a veces te\u00f1idos de arca\u00edsmo.<\/p>\n<p>En este registro, que no es el de Jo\u00e3o Lima, se capta claramente la intenci\u00f3n de convocar las potencias de los referentes culturales que la colonizaci\u00f3n ha marginado. Pero estas figuras son a veces tan llamativas, extremadas, que suscitan una duda: \u00bfno despiertan, sin querer, un exotismo espectacular finalmente esperado, subrayado? Lo que acaba encerrando los territorios del imaginario, aunque se haga con las mejores intenciones pol\u00edticas del mundo.<\/p>\n<p>Como se ha sugerido anteriormente, Jo\u00e3o Lima traza su camino en un territorio completamente diferente, que deja indefinidamente fluctuante y polis\u00e9mico. Pasan largos minutos antes de que distingamos visualmente su presencia en el escenario al comienzo de <em>Cavalo do c\u00e3o<\/em>. Reina la penumbra. Fuertes gritos, potentes pero variados, la habitan. No hay duda: se nos est\u00e1 invitando a explorar todo un universo. La resonancia es potente: en el espacio, el grito se difunde y se inscribe en un aliento vital, org\u00e1nico, como el abrazo de un cuerpo humano presente en el vasto elemento que lo rodea. La llamada al imaginario es considerable.<\/p>\n<p>A lo largo del resto del solo, esta fisicalidad sonora ser\u00e1 indefinidamente relanzada por el int\u00e9rprete. Esto, se trabaja con la aportaci\u00f3n de un arquitecto de sonido, Miquel Casaponsa. Mientras tanto, se crea la luz, que modular\u00e1 en todo momento sus poderes de revelaci\u00f3n, sugeridos por Ivan Cascon. Todo se desarrolla en concierto, el espacio esc\u00e9nico se convierte en el actor de las metamorfosis. A partir de este momento, Jo\u00e3o Lima no dejar\u00e1 de sondear este territorio, de manifestarse en gestos que lo conforman: el artista hurga, tantea, empuja, designa, perfora, sopesa, indica, eval\u00faa, cadencia. Todas estas acciones, intercaladas, se suceden y generan un ritmo de descubrimiento; mientras los gritos, las respiraciones, se llevan las im\u00e1genes de la mente.<\/p>\n<p>Todo el escenario es recorrido de esta manera, en todas sus dimensiones, poco jerarquizadas. La situaci\u00f3n es abierta, las fronteras son abolidas. Con una mirada penetrada, Jo\u00e3o Lima es un artista coreogr\u00e1fico ferozmente consciente de su presencia, pero sin ninguno de los alardes visuales de los c\u00e1nones del cuerpo. Nada autoritario emana de su recorrido, no ignora la neutralidad de las pausas. Pero es, permitiendo esta libertad de espacio y tambi\u00e9n de sonidos, que se convierte en el director de orquestra de una polifon\u00eda de las miradas y las escuchas posibles. El viaje se devuelve a cada espectador\/a, \u00edntimo en la situaci\u00f3n colectiva.<\/p>\n<p>Con la complicidad de la artista Clara S\u00e1ez, el escenario est\u00e1 poblado de objetos dispersos que apelan a transacciones enigm\u00e1ticas. Algunos sugieren un imaginario del pa\u00eds lejano: aqu\u00ed un mech\u00f3n de pelos, all\u00ed una posible lanza, m\u00e1s all\u00e1 una especie de coral, una red para cazar mariposas, as\u00ed como unos m\u00edseros sacos de yute. Es suficiente para despertar la curiosidad por mundos desconocidos, la perplejidad de acciones que quedan sin explicar, en un viaje del lado de las leyendas. Pero los materiales son sint\u00e9ticos, banalmente contempor\u00e1neos, de pl\u00e1stico blando y colores llamativos. Este mundo es actual, pero se nos escapa, incluso cuando el artista decide disponerlo como un t\u00f3tem.<\/p>\n<p>Poco a poco, no cabe duda de que Jo\u00e3o Lima est\u00e1 revelando un universo, de otro modo invisibilizado. Poco a poco, captamos que esto dibuja un objetivo decolonial. Pero nada est\u00e1 aseverado en t\u00e9rminos de conquista o reconquista. Un tiempo arremolinado nos devuelve a cada uno\/a la responsabilidad de nuestra propia mirada. Manteni\u00e9ndose en el presente, este se desplaza en proyecciones que abrazan el pasado mientras acarician el futuro. Puesto que se trata, igualmente, de desmantelar los agenciamientos de dominaci\u00f3n, <em>Cavalo do ca\u00f5<\/em> lo hace de una manera segura, que consiste en configurar un territorio emancipado, m\u00f3vil y liberado de la omnipotencia de las representaciones espectaculares.<\/p>\n<p style=\"text-align: right;\">G\u00e9rard MAYEN,\u00a0Cr\u00edtico de danza.\u00a0Montpellier, febrero de 2022<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<div id=\"attachment_1315\" style=\"width: 899px\" class=\"wp-caption aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" aria-describedby=\"caption-attachment-1315\" class=\"size-full wp-image-1315\" src=\"http:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_1869web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera.jpg\" alt=\"\" width=\"889\" height=\"500\" srcset=\"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_1869web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera.jpg 889w, https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_1869web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera-300x169.jpg 300w, https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/LC-CCC21_1869web\u00a9Tristan-Perez-Martin-La-Caldera-768x432.jpg 768w\" sizes=\"auto, (max-width: 889px) 100vw, 889px\" \/><p id=\"caption-attachment-1315\" class=\"wp-caption-text\">LA CALDERA \/ C\u00e0psules de creaci\u00f3 en Cru #43 &#8211; Jo\u00e3o Lima \u00a9Trist\u00e1n P\u00e9rez-Mart\u00edn + La Caldera<\/p><\/div>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p><strong>G\u00e9rard MAYEN\u00a0<\/strong>vino a ver una C\u00e1psula de Creaci\u00f3n en Crudo,\u00a0 el 5 de noviembre de 2021, de Cavalo do C\u00e3o,\u00a0trabajo en proceso de Jo\u00e3o Lima, en residencia en La Caldera. A ra\u00edz del encuentro escribi\u00f3 este texto. Una aproximaci\u00f3n al trabajo y una mirada m\u00e1s amplia que queremos compartir con vosotras. Este texto forma parte de una publicaci\u00f3n que estamos preparando.<\/p>\n<p>Jo\u00e3o Lima ha sido residente en La Caldera con este proyecto, en 2020 con una residencia de creaci\u00f3n y en 2021 con una residencia t\u00e9cnica. Presenta la pieza acabada en la programaci\u00f3n de La Caldera por Danza Metropolitana.<\/p>\n<p><strong>17-19 marzo<\/strong><\/p>\n<p><strong><i>Cavalo do C\u00e3o <\/i>de Jo\u00e3o Lima + <i>Lo Faunal (extracte)<\/i> de Pol Jim\u00e9nez<\/strong><\/p>\n<p><strong>24-26 marzo<\/strong><\/p>\n<p><strong><i>Bailar o lo salvaje <\/i>de Lara Brown + <i>Panorama<\/i> de Raquel Gualtero<\/strong><\/p>\n<p><a href=\"https:\/\/www.lacaldera.info\/es\/actividades\/lo-faunal-extracte-cavalo-do-cao\">Toda la info en la web<\/a><\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p><i>[scroll down or translations in ENG, FR and POR]<\/i><\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>ENG<\/p>\n<p class=\"Standard\"><b><span lang=\"FR\">A decolonial dance\u00a0?<\/span><\/b><strong><span lang=\"FR\">\u00a0<\/span><\/strong><\/p>\n<p class=\"Standard\"><strong><i><span lang=\"EN-US\">In a tousled, multidisciplinary solo, dancer and choreographer Jo\u00e3o Lima shapes the present of a space emancipated from colonial alienation. Freedom is given back to the spectator.<\/span><\/i><\/strong><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">Cavalo do c\u00e3o? In the Portuguese language of Brazilian culture, this expression has multiple meanings. Literally, it could be the \u00abdog&#8217;s horse\u00bb, as if a canine could master an equine. The cavalo do c\u00e3o is also an insect whose bites are formidable. More colorful: we will call a particularly untenable youngster a cavalo do c\u00e3o. Finally, in the register of popular mythologies, the Cavalo do c\u00e3o is the \u00abDevil&#8217;s Horse\u00bb. <\/span><span lang=\"EN-US\">\u00a0<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">From the title of this piece, we are therefore placed on two tracks of perception. On the one hand, that of polysemy, of the opening up of multiple meanings. On the other hand, we capture a very chromatic, rustic and why not exotic imagination. This resonates with the fact that Jo\u00e3o Lima, who interprets and signs the solo Cavalo do c\u00e3o, is Brazilian by origin. In recent years, coming from this great Latin American country, there has been no shortage of figures on the stage who stand up with fury, harshness, with very typical accents, sometimes tinged with archaism.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">\u00a0<\/span><span lang=\"EN-US\">In this register, which is not that of Jo\u00e3o Lima, we capture the intention of summoning the powers of cultural referents that colonization has marginalized. But these figures are sometimes so showy, outraged, that they arouse a doubt: do they not unwittingly awaken a spectacular exoticism, ultimately expected, underlined? What lock the territories of the imagination, even with the best political intentions in the world?<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">As we have just suggested: Jo\u00e3o Lima makes his way into a completely different territory, which he leaves indefinitely fluctuating and polysemic. Long minutes pass before we visually discern his presence on the set, at the start of Cavalo do c\u00e3o. Darkness reigns. These are great cries, powerful but varied, which inhabit it. No doubt: we are invited to explore an entire universe. The resonance is strong: in space, the cry is diffused and inscribed by vital, organic breath, like the embrace of a human body present on the vast element that surrounds it. The imaginary appeal is considerable.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">Throughout the rest of the solo, this sound physics will be revived indefinitely by the performer. This is worked with the contribution of a sound architect, Miquel Casaponsa. In the meantime the light has come, which will modulate throughout its powers of revelation, suggested by Ivan Cascon. Everything develops together, the entire stage space becomes the actor of the metamorphoses. Now up to date, Jo\u00e3o Lima never ceases to survey this territory, to manifest himself there by gestures that shape it: the artist searches, feels, presses, designates, drills, weighs, indicates, evaluates, paces. All these actions, interspersed, follow one another and generate a rhythm of discovery, while the cries, the breaths, carry away the images of the mind.<\/span><span lang=\"EN-US\">\u00a0<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">The entire stage is thus traversed, in all its dimensions, with little hierarchy. The situation is open, it abolishes borders. Penetrated gaze, Jo\u00e3o Lima is a choreographic artist, fiercely aware of his presence, but without any of the visual noise of body canons. Nothing authoritarian emanates from his crossing, he does not ignore the neutrality of the pauses. But it is by providing this freedom of space, and always of sounds, that he becomes the conductor of a polyphony of looks and possible listening. The journey is returned to each of the spectators, intimate in the collective situation.<\/span><span lang=\"EN-US\">\u00a0<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">With the complicity of visual artist Clara S\u00e1ez, the stage is populated with scattered objects, calling for enigmatic transactions. Several suggest an imaginary of the distant country, here a tuft of fur, there a possible assegai, elsewhere a kind of coral, a butterfly net, and still poor jute bags. It is enough to awaken curiosities of unknown worlds, perplexities of actions left inexplicable, for a journey to the side of legends. But the materials are synthetic, banal contemporary, soft plastic and colorful colors. This world is current, but escapes us, even as the artist decides to arrange it as a totem.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"EN-US\">Little by little, there is no doubt that Jo\u00e3o Lima is revealing an otherwise invisible universe. Little by little we realize that this draws a decolonial aim. But nothing is struck in terms of conquests or reconquests. A swirling time refers each and everyone to the responsibility of their gaze. Seized in the present, it moves in projections that embrace the past while caressing the future. Since it is all the same a question of dismantling the arrangements of domination, Cavalo do c\u00e3o goes about it in the very sure way, which consists in shaping an emancipated territory, mobile and freed from the grips of the omnipotence of spectacular representations. <\/span><span lang=\"FR\">\u00a0<\/span><\/p>\n<hr \/>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"FR\">\u00a0POR<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><b><span lang=\"PT-BR\">Uma dan\u00e7a decolonial?<\/span><\/b><\/p>\n<p class=\"Standard\"><strong><i><span lang=\"PT-BR\">Num solo agitado e multidisciplinar, o bailarino e core\u00f3grafo Jo\u00e3o Lima molda o presente de um espa\u00e7o emancipado da aliena\u00e7\u00e3o colonial. A liberdade \u00e9 devolvida ao espectador. <\/span><\/i><\/strong><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">Cavalo do c\u00e3o? Na l\u00edngua portuguesa da cultura brasileira, essa express\u00e3o tem m\u00faltiplos significados. Literalmente, poderia ser o \u00abcavalo do c\u00e3o\u00bb, como se um canino pudesse dominar um equino. O cavalo do c\u00e3o tamb\u00e9m \u00e9 um inseto cujas picadas s\u00e3o formid\u00e1veis. Mais colorido: chamaremos um jovem particularmente incontrol\u00e1vel de cavalo do c\u00e3o. Finalmente, no registro das mitologias populares, o Cavalo do C\u00e3o \u00e9 o \u00abCavalo do Diabo\u00bb.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">A partir do t\u00edtulo da pe\u00e7a, somos, portanto, colocados em duas pistas de percep\u00e7\u00e3o. Por um lado, o da polissemia, da abertura de m\u00faltiplos significados. Por outro lado, captamos uma imagina\u00e7\u00e3o crom\u00e1tica, r\u00fastica e porque n\u00e3o ex\u00f3tica. Isso ressoa com o fato de Jo\u00e3o Lima, que interpreta e assina o solo Cavalo do c\u00e3o, ser brasileiro de origem. Nos \u00faltimos anos, vindos deste grande pa\u00eds latino-americano, n\u00e3o faltaram figuras no palco que se atuam com f\u00faria, aspereza, com sotaques muito t\u00edpicos, \u00e0s vezes tingidos de arca\u00edsmo.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">Nesse registro, que n\u00e3o \u00e9 o de Jo\u00e3o Lima, captamos a inten\u00e7\u00e3o de convocar os poderes de referentes culturais que a coloniza\u00e7\u00e3o marginalizou. Mas essas figuras s\u00e3o \u00e0s vezes t\u00e3o vistosas, indignadas, que suscitam uma d\u00favida: elas n\u00e3o despertam involuntariamente um exotismo espetacular, afinal esperado, sublinhado? O que acaba por travar os territ\u00f3rios da imagina\u00e7\u00e3o, mesmo com as melhores inten\u00e7\u00f5es pol\u00edticas do mundo.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">Como acabamos de sugerir acima: Jo\u00e3o Lima entra num territ\u00f3rio completamente diferente, que deixa indefinidamente flutuante e poliss\u00eamico. Longos minutos se passam antes de discernirmos visualmente sua presen\u00e7a no palco, no princ\u00edpio de Cavalo do C\u00e3o. A escurid\u00e3o reina. S\u00e3o grandes gritos, poderosos mas variados, que a habitam. Sem d\u00favida: somos convidados a explorar um universo inteiro. A resson\u00e2ncia \u00e9 forte: no espa\u00e7o, o grito \u00e9 difundido e inscrito pelo sopro vital, org\u00e2nico, como o abra\u00e7o de um corpo humano presente no vasto elemento que o envolve. O apelo imagin\u00e1rio \u00e9 consider\u00e1vel.<\/span><span lang=\"PT-BR\">\u00a0<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">Ao longo do resto do solo, essa f\u00edsica sonora ser\u00e1 revivida indefinidamente pelo performer. Isto \u00e9 trabalhado com a contribui\u00e7\u00e3o de um arquiteto de som, Miquel Casaponsa. Nesse meio tempo vem a luz, que modular\u00e1 ao longo de seus poderes de revela\u00e7\u00e3o, sugeridos por Ivan Cascon. Tudo se desenvolve junto, todo o espa\u00e7o c\u00eanico torna-se ator das metamorfoses. Da\u00ed em diante, Jo\u00e3o Lima n\u00e3o cessa de percorrer este territ\u00f3rio, de se manifestar ali por gestos que o moldam: o artista procura, sente, pressiona, designa, perfura, pesa, indica, avalia, cadencia. Todas essas a\u00e7\u00f5es, intercaladas, se sucedem e geram um ritmo de descoberta, enquanto os gritos, as respira\u00e7\u00f5es, carregam as imagens na mente. <\/span><span lang=\"PT-BR\">\u00a0<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">Todo o palco \u00e9 assim percorrido, em todas as suas dimens\u00f5es, com pouca hierarquia. A situa\u00e7\u00e3o \u00e9 aberta, abole fronteiras. Olhar penetrado, Jo\u00e3o Lima \u00e9 um artista coreogr\u00e1fico, ferozmente consciente da sua presen\u00e7a, mas sem o ru\u00eddo visual dos c\u00e2nones corporais. Nada autorit\u00e1rio emana de sua travessia, ele n\u00e3o ignora a neutralidade das pausas. Mas \u00e9 proporcionando essa liberdade de espa\u00e7o, e sempre de sons, que ele se torna o condutor de uma polifonia de olhares e escutas poss\u00edveis. A viagem \u00e9 devolvida a cada um dos espectadores, \u00edntimos da situa\u00e7\u00e3o coletiva.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">Com a cumplicidade da artista pl\u00e1stica Clara S\u00e1ez, o palco \u00e9 povoado de objetos dispersos, convocando transa\u00e7\u00f5es enigm\u00e1ticas. V\u00e1rios sugerem um imagin\u00e1rio do pa\u00eds distante, aqui um tufo de pelo, ali um poss\u00edvel a\u00e7afr\u00e3o, noutro lugar uma esp\u00e9cie de coral, uma rede de ca\u00e7ar borboletas e ainda pobres sacos de juta. \u00c9 o bastante para despertar curiosidades por mundos desconhecidos, perplexidades de a\u00e7\u00f5es deixadas inexplic\u00e1veis, para uma viagem ao lado das lendas. Mas os materiais s\u00e3o sint\u00e9ticos, banais contempor\u00e2neos, pl\u00e1stico macio e cores coloridas. Esse mundo \u00e9 atual, mas nos escapa, mesmo que o artista decida organiz\u00e1-lo como um totem.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"PT-BR\">Pouco a pouco, n\u00e3o h\u00e1 d\u00favida de que Jo\u00e3o Lima est\u00e1 revelando um universo invis\u00edvel. Pouco a pouco percebemos que isso desenha um objetivo decolonial. Mas nada \u00e9 atingido em termos de conquistas ou reconquistas. Um tempo rodopiante devolve a cada um a responsabilidade do seu olhar. Preso no presente, move-se em proje\u00e7\u00f5es que abra\u00e7am o passado enquanto acariciam o futuro. Como se trata de desmantelar os arranjos de domina\u00e7\u00e3o, Cavalo do c\u00e3o o faz da maneira mais segura, que consiste em moldar um territ\u00f3rio emancipado, m\u00f3vel e livre das garras da onipot\u00eancia das representa\u00e7\u00f5es espetaculares.<\/span><\/p>\n<hr \/>\n<p><span lang=\"FR\">\u00a0FR<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><b><span lang=\"FR\">Une danse d\u00e9coloniale\u00a0?<\/span><\/b><\/p>\n<p class=\"Standard\"><strong><i><span lang=\"FR\">Dans un solo \u00e9bouriff\u00e9, et pluridisciplinaire, le danseur et chor\u00e9graphe Jo\u00e3o Lima fa\u00e7onne le pr\u00e9sent d\u2019un espace \u00e9mancip\u00e9 des ali\u00e9nations coloniales. La libert\u00e9 y est rendue au regard spectateur<\/span><\/i><\/strong><\/p>\n<p class=\"Standard\"><i><span lang=\"FR\">Cavalo do c\u00e3o\u00a0? <\/span><\/i><span lang=\"FR\">En langue portugaise de culture br\u00e9silienne, cette expression a de multiples sens. Litt\u00e9ralement, il pourrait s\u2019agir du \u00abcheval du chien\u00bb, comme si un canid\u00e9 pouvait se rendre ma\u00eetre d\u2019un \u00e9quid\u00e9. Le <i>cavalo do c\u00e3o <\/i>est aussi un insecte dont les piq\u00fbres sont redoutables. Plus imag\u00e9\u00a0: on traitera de <i>cavalo do c\u00e3o <\/i>un jeune particui\u00e8rement intenable. Enfin, au registre des mythologies populaires, le <i>Cavalo do c\u00e3o <\/i>est le \u00abCheval du diable\u00bb.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"FR\">D\u00e8s le titre de cette pi\u00e8ce, nous voici donc mis sur deux pistes de perception. D\u2019une part celle de la polys\u00e9mie, de l\u2019ouverture des significations multiples. D\u2019autre part, on capte un imaginaire tr\u00e8s chromatique, rustique et pourquoi pas exotique. Voil\u00e0 qui r\u00e9sonne avec le fait que Jo\u00e3o Lima, qui interpr\u00e8te et signe le solo <i>Cavalo do c\u00e3o, <\/i>soit br\u00e9silien d\u2019origine. Depuis quelques ann\u00e9es, en provenance de ce grand pays latino-am\u00e9ricain, il ne manque pas de figures de la sc\u00e8ne qui se dressent avec des fureurs, des rudesses, aux accents tr\u00e8s typ\u00e9s, parfois teint\u00e9s d\u2019archa\u00efsme.<\/span><i><span lang=\"FR\">\u00a0<\/span><\/i><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"FR\">Dans ce registre, qui n\u2019est pas celui de Jo\u00e3o Lima, on capte bien l\u2019intention de convoquer les puissances de r\u00e9f\u00e9rents culturels que la colonisation a marginalis\u00e9s. Mais ces figures sont parfois tellement voyantes, outr\u00e9es, qu\u2019elles \u00e9veillent un doute\u00a0: ne r\u00e9veillent-elles pas, \u00e0 leur insu, un exotisme spectaculaire, finalement attendu, soulign\u00e9\u00a0? De quoi verrouiller les territoires de l\u2019imaginaire, f\u00fbt-ce avec les meilleures intentions politiques du monde.<\/span><i><span lang=\"FR\">\u00a0<\/span><\/i><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"FR\">On vient de le sugg\u00e9rer ci-dessus\u00a0: Jo\u00e3o Lima fraye son chemin sur un tout autre territoire, qu\u2019il laisse ind\u00e9finiment fluctuant et polys\u00e9mique. De longues minutes s\u2019\u00e9coulent avant qu\u2019on discerne visuellement sa pr\u00e9sence sur le plateau, au d\u00e9but de <i>Cavalo do c\u00e3o. <\/i>La p\u00e9nombre r\u00e8gne. Ce sont de grands cris, puissants mais vari\u00e9s, qui l\u2019habitent. Pas de doute: nous voici invit\u00e9s \u00e0 l\u2019exploration de tout un univers. La r\u00e9sonance est forte\u00a0: dans l\u2019espace, le cri se diffuse et s\u2019inscrit par souffle vital, organique, comme l\u2019\u00e9treinte d\u2019un corps humain pr\u00e9sent sur le vaste \u00e9l\u00e9ment qui l\u2019entoure. L\u2019appel imaginaire est consid\u00e9rable.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"FR\">Pendant toute la suite du solo, cette physique sonore sera ind\u00e9finiment relanc\u00e9e par le performer. Cela se travaille avec l\u2019apport d\u2019un architecte du son, Miquel Casaponsa. Entre-temps la lumi\u00e8re s\u2019est faite, qui modulera tout du long ses pouvoirs de r\u00e9v\u00e9lation, sugg\u00e9r\u00e9s par Ivan Cascon. Tout se d\u00e9veloppe de concert, l\u2019espace sc\u00e9nique tout entier devient l\u2019acteur des m\u00e9tamorphoses. Dor\u00e9navant \u00e0 jour, Jo\u00e3o Lima n\u2019a de cesse d\u2019arpenter ce territoire, de s\u2019y manifester par gestes qui le fa\u00e7onnent\u00a0: l\u2019artiste fouille, t\u00e2te, presse, d\u00e9signe, fore, soup\u00e8se, indique, \u00e9value, cadence. Toutes ces actions, entrecoup\u00e9es, se succ\u00e8dent et g\u00e9n\u00e8rent un rythme de la d\u00e9couverte, tandis que les cris, les souffles, emportent les images de l\u2019esprit.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><i><span lang=\"FR\">\u00a0<\/span><\/i><span lang=\"FR\">Tout le plateau est ainsi parcouru, dans toutes ses dimensions, peu hi\u00e9rarchis\u00e9es. La situation est ouverte, elle abolit les fronti\u00e8res. Regard p\u00e9n\u00e9tr\u00e9, Jo\u00e3o Lima est un artiste chor\u00e9graphique, farouchement conscient de sa pr\u00e9sence, mais sans rien du tapage visuel des canons corporels. Rien d\u2019autoritaire n\u2019\u00e9mane de sa travers\u00e9e, il n\u2019ignore pas la neutralit\u00e9 des pauses. Mais c\u2019est en m\u00e9nageant cette libert\u00e9 d\u2019espace, et de sons toujours, qu\u2019il se fait chef d\u2019orchestre d\u2019une polyphonie des regards et des \u00e9coutes possibles. Le voyage est rendu \u00e0 chacun.e des spectateur.ices, intime dans la situation collective.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"FR\">Avec la complicit\u00e9 de la plasticienne Clara Saez, le plateau est peupl\u00e9 d\u2019objets \u00e9pars, appelant des transactions \u00e9nigmatiques. Plusieurs sugg\u00e8rent un imaginaire du pays lointain, ici une touffe de fourrure, l\u00e0 une possible sagaie, ailleurs un genre de corail, un filet \u00e0 papillons, et encore de pauvres sacs de jute. C\u2019est assez pour \u00e9veiller des curiosit\u00e9s de mondes inconnus, des perplexit\u00e9s d\u2019actions laiss\u00e9es inexplicables, pour un voyage du c\u00f4t\u00e9 des l\u00e9gendes. Mais les mat\u00e9riaux sont synth\u00e9tiques, banalement contemporains, de plastique souple et couleurs chamarr\u00e9es. Ce monde est actuel, mais nous \u00e9chappe, m\u00eame au fur et \u00e0 mesure que l\u2019artiste se d\u00e9cide \u00e0 l\u2019agencer en totem.<\/span><\/p>\n<p class=\"Standard\"><span lang=\"FR\">Peu \u00e0 peu, il ne fait aucun doute que Jo\u00e3o Lima est en train de r\u00e9v\u00e9ler un univers sans cela invisibilis\u00e9. Peu \u00e0 peu on capte que cela dessine une vis\u00e9e d\u00e9coloniale. Mais rien n\u2019est ass\u00e9n\u00e9 en termes de conqu\u00eates ou reconqu\u00eates. Un temps tourbillonnant renvoie chacun et chacune \u00e0 la responsabilit\u00e9 de son regard. Saisi au pr\u00e9sent, celui-ci se d\u00e9place dans des projections qui embrassent le pass\u00e9 tout en caressant le futur. Puisqu\u2019il s\u2019agit tout de m\u00eame de d\u00e9manteler des agencements de la domination, <i>Cavalo do ca\u00f5 <\/i>s\u2019y prend de la tr\u00e8s s\u00fbre mani\u00e8re, qui consiste \u00e0 fa\u00e7onner un territoire \u00e9mancip\u00e9, mobile et affranchi des emprises de la toute-puissance des repr\u00e9sentations spectaculaires.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>En un solo multidisciplinar y revuelto, el bailar\u00edn y core\u00f3grafo Jo\u00e3o Lima configura el presente de un espacio emancipado de las alienaciones coloniales. La libertad se devuelve a la mirada del espectador. Cavalo do c\u00e3o? En portugu\u00e9s brasile\u00f1o, esta expresi\u00f3n &hellip; <a href=\"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/2022\/03\/08\/una-danza-decolonial\/\">Sigue leyendo <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1314","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1314","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1314"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1314\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1320,"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1314\/revisions\/1320"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1314"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1314"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tea-tron.com\/lacaldera\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1314"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}